Zondag 7 juli 2013 (deel 1 met cliffhanger)

De lieve heer mag dan wel gerust hebben na 6 dagen van inspanning; wij gingen gewoon door. Net bekomen van de 116 km van zaterdag, stond er ook nu weer een serieus stukje fietsen op het programma. 

Na een ontbijtje bij Lidl, maakten we eerst tijd om Theresienstadt te bezoeken. Theresienstadt, in het Tsjechisch Terezin, was tijdens de tweede wereldoorlog een concentratiekamp. Naar de buitenwereld toe moest Terezin doorgaan als een modelkamp, maar helaas waren de werkelijke leefomstandigheden er iets minder rooskleurig dan men op basis van de nazipropaganda kon vermoeden.

Het stadje gaf een eerder verlaten indruk, en op de omwallingen en enkele gedenkplaten na, hebben we er niet veel gezien. We besloten gauw verder te rijden, omdat Praag nog een hele eind was. We moesten de Elbe volgen tot in Melnik, vooraleer we de Moldau mochten volgen. Makkelijker gezegd dan gedaan. Ook hier stond de route (Elbe-radweg) zeer slecht aangegeven en meer dan eens misreden we ons. Deels langs de Elbe en een groter deel langs de baan, kwamen we uiteindelijk toch in Melnik terecht. Hiervoor hadden we wel onder meer een km of twee stapvoets door grind, kasseibrokken en ander gesteente moeten overwinnen.

Het was tijd voor een uitgebreide lunch en in een mooi parkje achter de lokale Tesco, omgeven door enkele tienermoeders, werden een recordaantal koffiekoeken en andere zoetigheden verorberd.

Na de problemen met de route, werd besloten om de geasfalteerde wegen op te zoeken om zo eenvoudig naar Praag te rijden. Vrij druk verkeer, maar we schoten tenminste op. De vreugde bleek van korte duur. De drukke weg werd drukker en mondde zowat uit in een autostrade. We hadden al veel verkeersregels overtreden en Tsjechisch getoeter te verduren gekregen, dus wijselijk besloten we toch maar weer af te wijken van het traject.

Even werd op de landkaart gekeken en er werd besloten dat we naar Kralupy moesten uitwijken. Enig probleem: ook de weg naar Kralupy stond niet echt goed aangeduid. Gelukkig waren er nog de locals die ons supervriendelijk wilden helpen... in het Tsjechisch. Ondanks de val van het ijzeren gordijn spreekt het grootste deel van de Tsjechische bevolking geen woord Duits of Engels, maar met een beetje gebarentaal en een paar te begrijpen Tsjechische woorden raakten we toch in Kralupy. De bijhorende dialoog ging ongeveer zo: 

- Hi, do you speak English? Sprechen sie Deutsch? 

No bjmqksjerkqnmqsdngmic

- Ah nur Tsjechisch. *gebarentaal* Kralupy? 

jqmklsjsdnme serpenta mskzezknmlks *gebarentaal in de gelukkig juiste richting* benzinepumpa kmnsknmknmkqzne imk 

- dekuje (ofte dank u in het Tsjechisch)

brede glimlach

Serpenta betekende volgens ons een bochtenpartij en benzinepumpa was - alweer volgens ons - een gigantisch opslaggebied vol brandstoftanks.

In Kralupy vroegen we alweer de weg en blijkbaar was er een mooi wegje langs de Moldau tot in Praag. De eerste kilometers ging alles goed en na de drukke wegen was het fietsen op een mooi fietspad een heuse verademing. Dat er hier en daar dringend herstellingswerken nodig waren, dekken we met de mantel der liefde toe. Ook toen de weg versmalde tot een aardeweg omgeven door brandnetels en ander onkruid, lieten we ons niet kennen... of toch. Na enkele tientallen meters was er geen doorkomen meer aan.

Wat nu?

We onthouden alvast dat:

- Tsjechen echt vriendelijk zijn

- dit niet geldt eens ze in hun auto plaatsnemen

- ze dan toeteren telkens ze fietsers tegenkomen

- vooral Thomas regelmatig uitgetoeterd werd

- zijn midden op de baan rijden blijkbaar niet geapprecieerd wordt door de locals

Zaterdag 6 juli 2013: De eenzame fietser

Zaterdag kregen we van de commune een begeleider mee voor het eerste stuk. Philip gidste ons perfect uit het stad van Dresden en bracht ons op het prachtige fietstraject langs de Elbe. In het begin vlak als een biljart en snelheden tussen 25 en 30 werden dan ook zonder probleem bereikt. Daarna volgden een paar kleine hellingen, maar in vergelijking met de zware dagen die achter de rug lagen, waren dit slechts puisten in een verder vlak gezichtsveld.

Eens we na een kilometer of 50 de Tsjechische grens bereikt hadden, besloot onze gids rechtsomkeer te maken en alleen richting Dresden terug te fietsen.

In Decin werden voor het eerst Tsjechische kronen afgehaald en viel in de supermarkt direct op dat de prijzen in Tsjechië goed meevallen. Wij konden niet te lang talmen, want we hadden nog een heel stukje fietsen voor de boeg. Moeilijk was het deze keer niet om de weg te volgen, want quasi de hele tijd bleven we langs de oevers van de Elbe rijden.

De goden vonden echter dat het te goed ging, want ergens op een slecht onderhouden stukje weg zadelden (zadel, fiets, moehaha) de goden ons op met een eerste platte band. Nu al zeggen dat het ook de laatste zou zijn, is een spoiler van formaat, dus hou het even stil.

Na 116 km bereikten we ons hotelletje in Litomerice. De receptioniste bleek geen polyglot en enkel in het Tsjechisch kon ze ons te woord staan. Wonder boven wonder, maar het lukte om ons verstaanbaar te maken en in het klooster annex hotel kregen we de mooiste kamers die we tot dan toe gehad hadden.

Te moe om te koken besloten we te eten op het charmante marktpleintje. De keuken stond op sluiten, maar de kok draaide met plezier overuren om ons aangenaam gezelschap van eten te voorzien. Terug in het hotel besloten Thomas en Frederik een stapje in de wereld te zetten en gladgeschoren en voorzien van de nodige vestimentaire upgrades doken ze het nachtleven in. Zonder succes helaas :) 

We onthouden dat:

- het twee dagen oude record weer verbroken werd

- de barman vriendelijk was

- Thomas en Frederik weinig succes hadden in de lokale bars

- Evert, Joris, Thijs, Stan en Pieter hun uitgaanshemdjes helaas thuis vergeten waren

- ze anders zeker zouden meegeweest zijn

- ze zich nu moesten bezighouden met kruiswoordraadsels (true story)

Vrijdag 5 juli 2013: Cottbus-Dresden

Om te ontsnappen aan het claustrofobische en vooral superwarme appartement in Cottbus werd voor het ontbijt gevlucht naar de trappen buiten. Gelukkig dat ze in Duitsland sinds 1945 geen gas-boetes meer geven...

De weg van Cottbus naar Dresden was ook volgens Google maps al een hele opgave, dus besloten we een stukje te cheaten. In plaats van tot Dresden reden we slechts tot Senftenberg, vanwaar we de trein naar Dresden namen. 

Op de trein vernam Frederik dat hij in tegenstellling tot Thomas en Stan geen zorgeloze vakantie tegemoet ging en hoewel hij hoopte op steun vanwege zijn reisgenoten, bleken ze vooral een soort leedvermaak te tonen.

Ook in Dresden werd gecouchsurft en dit in een meer dan speciale omgeving. Commune heeft een vrij negatieve connotatie, maar ergens leek het daar wel op. Gladys leefde er al een jaar of 4 zonder geld of papieren, droeg geel kanten vrouwenondergoed en een vogelveer in zijn haar. Zijn levensmotto was van een poëtische schoonheid: "If you like where you are, it doesn't matter where you're not."

Samen met Mara gaf hij ons een rondleiding langs de minder bekende plekjes in Dresden en na het bijeenrapen van een avondmaal in enkele "nachtwinkels" reden we begeleid door een fietsbelconcert voor een tweede maal deze reis door een Tiergarten-park. Het valt misschien moeilijk in woorden uit te drukken, maar voor mij was het één van de meest beklijvende ervaringen van deze hele reis.

We onthouden dat:

- Stan zijn Belgische identiteit verloochent

- we de Frauenkirche in een volgend bezoek zullen moeten aandoen

Donderdag 4 juli 2013: Sneeuwwitje

's Nachts deelden Thomas, Stan, Frederik en ik de caravan, terwijl de youngsters elkaar gezelschap hielden in een soort bungalow.  Een goeie keuze zo bleek, want woelwater Frederik besloot de halve caravan af te breken in een poging wat slaap te vinden. Bijna sneuvelde Thomas bij deze ongecoördineerde acties, maar gelukkig bleef het bij blikschade.

Niet geheel uitgeslapen vertrokken we naar Cottbus. Ook dit was op papier een kort ritje en eigenlijk viel het - zeker na de ontberingen van de dag voordien - ook echt goed mee. We hadden een andere tactiek gekozen en in plaats van bestaande fietsroutes te volgen, besloten we van dorp naar dorp te rijden over geasfalteerde wegen.

Onderweg naar Cottbus langs mooie, maar rustige autowegen, kruisten we onder meer een hert. Nu ja, net als de vechtende vosjes bleek de aanblik slechts enkelen gegeven. Net als de diertjes was ook Joris vrij schuw, en hij probeerde dan ook tevergeefs weg te vluchten van de fotograaf.

Thomas kon het intussen niet meer houden en wilde koste wat kost zijn punten weten. Toen hij de zomer herexamenvrij kon voortzetten volgde een niet te imiteren vreugdedansje. Proficiat!

Na een tochtje op de met zandzakjes versterkte dijk van Cottbus, kwamen we aan in het historische centrum. Hier werden we in een studentenhome opgevangen door Benita, die ons liet couchsurfen in haar appartement en in dat van één van haar Indische vrienden. Samen met sneeuwwitje trokken we als 7 dwergen naar de lokale supermarkt waar we toch weer kozen voor pasta.

Ondanks een beperkt aantal kommetjes en vuurtjes lukte het toch behoorlijk om een lekkere maaltijd klaar te maken. Er volgde zelfs een dessertje. Hierna werd het zware uitgaansleven van Cottbus verkend.

Al snel hadden we echter door dat zelfs Lokeren veel bruisender is dan deze universiteitsstad. Toch merkten we enkele frappante gelijkenissen op. De dancing heette la Casa en lag naast een Chinees restaurant; in de poolbar stond de muziek vrij luid en waren we quasi de enige klanten. Het voelde echt aan als thuiskomen.

We onthouden dat:

- Thomas niet op alle vakken geslaagd was

- deliberatie met geld blijkbaar te koop is

- de Indische keuken een penetrante geur verspreidde

- dit hoogstwaarschijnlijk niet aan de Indiërs zelf lag

- het in het appartement echt pokkewarm was

Woensdag 3 juli 2013: Odyssee

Na afscheid genomen te hebben van de joviale Nieuw-Zeelander en helaas ook van Ygritte, vertrokken we woensdag voor een kort tochtje richting onze camping in Kehrigk. Kort, want volgens google maps, zou het ons slechts een kilometer of 65 kosten, gesteld dat we telkens juist reden. Helaas bleek dat geen sinecure.

Het vertrek was nog idyllisch en langs de oevers van de Spree konden we een hele eind mooi fietsen. Iets te ver zowaar, want voor we het wisten kwamen we in verstedelijkt gebied en bleken we reeds een serieus stukje afgeweken te zijn van de normale route. Met de nodige moeite vonden we onder een loden zon uiteindelijk toch weer de normale route. Ook hier blonk de route echter uit in een totale afwezigheid van
signalisatie. 

Resultaat: na het kopen van het nodige proviand was ons inwendig kompas zo dolgedraaid dat het ons volledig de verkeerde kant opstuurde. Gelukkig hadden we dit door... helaas pas na een km of tien. Dankzij een local raakten we uiteindelijk toch weer ongeveer in de juiste richting en dankzij een shortcut aangeduid door de gps hoopten we weer op het normale pad terecht te komen.

Nu ja, de stenen waaruit dit pad bestond waren door een blinde god vanuit de hemel op aarde gesmeten en lagen schots en scheef. Eens we ons een weg door deze hel gebaand hadden, kwamen we terecht op een stuk sahara. Mul zand, waar we echt niet door konden en bovendien vergeven van de muggen. Resultaat: omkeren, voor zowat de tiende keer die dag. Uiteindelijk kwamen we aan in Märkisch Buchholz, waar we gelukkig konden rekenen op de lokale bevolking. 

Massaal kwamen ze naar ons toe om ons toch weer de juiste weg op te helpen. Ze zien er waarschijnlijk niet elke dag 7 uitgeputte Belgen op een fiets. De camping bleek nog steeds een km of 15-20 ver te liggen, maar hoera, volgens de locals was dit allemaal geasfalteerd. Evert lag intussen languit uitgestrekt op het asfalt en hing nadien volledig tussen zijn kader. 

Maar, het moet gezegd, daar waar er gisteren nog spanning in de groep was, was iedereen er nu op gebrand om samen de eindmeet te halen.  Deze bleek na 115 km te liggen.  De koks sloegen aan het werk en maakten een heerlijke kip-curry-rijst-schotel klaar zodat de uitputting snel vergeten was.

We onthouden dat:

- Google maps liegt

- Pieter niet zo goed kan kaartlezen als hij dacht

- de echte hel van het noorden niet tussen Parijs en Roubaix, maar wel tussen Berlijn en Kehrigk ligt.

- de goden ons naast de gruwelijke wegen toch spaarden van enig technisch ongemak
- ruitjes op de kaart blijkbaar wijzen op zeer moeilijk begaanbare wegen 
- Thomas een doopslet is
- de douches warm maar extreem kort waren 

Dinsdag 2 juli 2013: Game of Thrones

Helemaal alleen brachten we de nacht niet door in het Schlafmeile hostel... Midden in de nacht stuikten er plotseling roommates toe. Eén probleem: er daagden drie kandidaten op voor twee bedden. Eén van de drie bleek zwart te kamperen. Dat dit niet enkel figuurlijk was zou pas 's morgens blijken, maar in het donker viel dat niet zo op :)

Toen we ons klaarmaakten om ons bezoekje aan Berlijn te beginnen werden we aangesproken door een dakloze, althans, dat dachten we eerst. Blijkbaar bleek de man zowaar de uitbater te zijn van deze jeugdherberg. Deze Nieuw-Zeelander gaf ons enkele tips. Zo kwamen we eerst terecht in het Treptower park in Oost-Berlijn, waar een gigantisch monument stond ter nagedachtenis van de vele sovjetsoldaten die bij de val van Berlijn zelf eveneens vielen.

Na dit korte intermezzo en een fietstochtje door een fontein (waarmee Pieter een pintje aftroggelde bij Joris) trokken we dan toch richting West-Berlijn waar de grote toeristische trekpleisters te vinden zijn.

We passeerden langs East Side Gallery en Checkpoint Charlie (aan deze scheiding tussen oost en west hielden we symbolisch halt aan de McDonald's) en trokken richting het Joodshistorisch museum. Hoewel zeer uitgebreid en zeker in het begin indrukwekkend en interessant, bleek het toch van het goede te veel. 

Daarna trokken we langs de Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche richting Schloss Charlottenburg. De kerk waren ze volop aan het restaureren en het kasteel was ronduit lelijk; niet echt een succesvol intermezzo dus. Pieter was bovendien lichtjes boos, dus ook voor de sfeer bleek dit uitstapje niet ideaal.

We keerden terug richting centrum langs de overwinningszuil  en Tiergarten. Die naam bleek te kloppen want Joris en Evert spotten zowaar een vijftal jonge vosjes die met elkaar aan het vechten waren. 

Aan de Brandenburger Tor maakten we met de nodige moeite een groepsfoto. 

Respectvol als we waren hielden we ook even halt bij het Joods monument vlakbij de Brandenburger Tor. Dat het verboden is om op deze stenen te wandelen, zagen we pas achteraf.

Intussen was het ca. 20 uur en dus stilaan tijd om te eten, toch... Of niet.

Een eerste discussie verdeelde de groep. Gierigheid haalde het van honger en in een soort oorlogssfeer trokken we naar de koepel van de Reichstag (bezoeken is gratis, maar vooraf reserveren is een must). Voor we de koepel mochten bezoeken, hadden we nog even tijd, dus gingen we eten in het nabijgelegen restaurantje... of niet. Ook hier vond niet iedereen zijn gading, dus zakte de stemming nog iets zwaarder onder nul.

In een toepasselijke oorlogsfeer trokken we tegen 10 uur naar de koepel waar Thomas zonder paspoort toch binnenraakte. Evert plande een terroristische aanslag, maar de opmerkzame bewaker ontdeed hem toch van zijn moordwapens (lees: de muziekboxen en de snelbinder werden tijdelijk in beslag genomen). 

Na dit bezoek trokken we weer richting jeugdherberg om alsnog iets te eten in Oost-Berlijn. Na de inkopen in de supermarkt ontdooide de sfeer toch al een beetje en na het avondmaal (lasagne en spaghetti) waren we weer allemaal vrienden. De grote verzoener bleek Ygritte te zijn. De knappe roodharige uit Game of Thrones bevond zich niet langer north, maar wel east of the wall en dan nog eens pal in onze jeugdherberg.

Misschien, heel misschien was het niet echt Rose Leslie, maar de haarkleur, het accent en het uiterlijk van de jongedame klopten toch grotendeels. Dat ze bovendien onze kamer kwam delen, zorgde voor een mooie nachtrust en zoete dromen.

We onthouden dat:

- Pieter zich soms gedraagt als een klein kind

- pizza's in Oost-Berlijn echt wel goedkoper zijn dan die in West-Berlijn

- we voor een eerste keer de fietsverkeersregels overtraden 

- we ook zeker overtreding 2,3 en 4 maakten
- we toch vooral Ygritte onthouden

Maandag 1 juli 2013: Berlin Alexanderplatz

Eens alle uitwisselingsstudenten het huis verlaten hadden, konden we onze matrasjes uitspreiden in de woonkamer. Er stonden ook enkele sofa's en helaas koos Frederik er daar één van. Joris deed door de voortdurende dreiging van te verdrinken in het woelwater geen oog dicht en ook de anderen hadden niet echt een perfecte nachtrust, behalve dan Pieter die (zoals ook later zal blijken) heel weinig problemen kende om de slaap te vatten.

Doordat hij vroeg in slaap raakte, werd hij ook vroeger wakker en met hem de rest van de groep. Van het beetje Duitse pisbier wordt een mens niet zat en if so, dan waren we toch direct ontnuchterd toen we onze fietsen zagen. Alles wat los of semi-vast zat was er vakkundig afgehaald door een stelletje onverlaten. De gps-houder en slothouder van Stan, een tasje vol noedels, enkele banden, bandlepeltjes, de jas van Joris en het nooit gebruikte slot waarvan eerder al sprake. Tot overmaat van ramp waren ook enkele volgezabberde drinkbussen gestolen. Laat ons hopen dat de dieven er een soa aan overhouden...

Aangedaan door dit verlies, gingen we toch over tot de orde van de dag en besloten we te ontbijten op de parking van de plaatselijke Lidl. De milf-magnet bleek ook goed in het versieren van gilfkes en hij slaagde erin een mogelijke verblijfplaats (aangezien we twee weken later weer in Aken zouden passeren) te regelen bij Fraulein Edith.

Eens de bokes met choco en koffiekoeken achter de kiezen waren haastten we ons naar onze trein. We moesten immers nog nieuwe tickets regelen aangezien onze oorspronkelijke trein afgeschaft was. Dit bleek makkelijker gezegd dan gedaan, want ondanks een persoonlijke DB-escorte die ons wilde bedienen, moesten we uiteindelijk ons plan trekken met de oude tickets.

In Dusseldorf moesten we overstappen en dit verliep niet van een leien dakje. Niet alleen hadden we niet zoveel tijd, ook bleek de juiste trein niet goed aangegeven. Lopen, zoeken, verkeerd lopen, sukkelen op de roltrappen, uiteindelijk half toevallig toch op het juiste perron staan, juist op tijd opstappen (met de hulp van een Nederlandse toeriste).

De treinrit naar Berlijn werd gevuld met het oplossen van kruiswoordraadsels en meteen werd duidelijk dat niet iedereen daar even goed in was. Nu ja, Frederik was naar eigen zeggen dan ook oerdom, dus het is hem vergeven.

In Berlijn bleek dat de jeugdherberg toch iets verder van het station lag dan verwacht en op de koop toe kregen we er nog een serieuze stortbui bovenop. Gelukkig zou het zowat de laatste regen blijken op een hele reis. Met de hulp van een paar verdwaalde punkers en een metroplan vonden we uiteindelijk toch het juiste stadsdeel. In de jeugdherberg deden we ons Noorwegen-nostalgisch te goed aan hotdogs en ondanks het geplay van Joris bij enkele Spaanse chicas kropen we toch allen alleen onder de wol.

We onthouden dat:

- Thijs een eikel is als hij geen koffie krijgt

- Thomas geen goeie broer is

- Pieter dan maar (zij het laattijdig) aan Elines verjaardag dacht

- de choco krispies de overstap in Dusseldorf niet goed verteerden

- de stationstoiletten in Berlijn echt wel schijteduur zijn