Maandag 8 juli 2013

Na de uitputtende tweedaagse om vanuit Dresden in Praag te raken (236 km), werd besloten in de jeugdherberg eens goed uit te slapen. Nu ja, Frederik en Pieter hadden andere plannen. Aangezien het ontbijt in de prijs inbegrepen was, konden ze niet anders dan midden in hun slaap eens opstaan om hier toch al van te genieten. Ge zijt schooier of ge zijt het niet...

Eens iedereen wakker was, werd besloten te voet naar het stadscentrum te gaan en ginds (opnieuw) te ontbijten. Na het ontbijt kreeg Thomas een plotse angstaanval. Hij was namelijk bang om iets van de Praagse bezienswaardigheden te missen. Daarom besloot hij toch zijn fiets te gaan halen en alleen op pad te gaan. De zes overblijvers gingen te voet door de voetgangerszone (logisch, toch?) en zagen daar sporadisch één fietspiraat opduiken.

Ondanks ons wandeltempo slaagden we er toch in de burcht, wat kerken en de Karelsbrug te zien. De mooiste monumentjes liepen echter gewoon rond op straat. 's Avonds kwam Thomas ons opnieuw vervoegen en de keuze viel deze keer op fastfood. Pieter dacht na een Big Mac-menu nog een poging te doen een emmertje KFC-kip alleen te legen, maar uiteindelijk muisde hij toch onder de weddenschap vandaan (chicken).

Na het eten dwaalden we rond door Praag op zoek naar een goedkoop cafeetje. Helaas bleken die in Praag niet echt te vinden. Uiteindelijk vonden we toch een rustpunt waar we genoten van een Tsjechisch biertje. Helaas werd de voorts gezellige avond nog ontsierd door een meningsverschil omtrent het beheer van de pot. Onder grote druk gaf Pieter na een lange discussie uiteindelijk de verantwoordelijkheid af. Koning Boudewijn was duidelijk niet de enige die morele bezwaren had tegen een democratische beslissing.

We onthouden dat:

- Thomas de show van de klok gemist heeft

- hij de Praagse lente, het standbeeld van Kafka en de hangende tuinen van Praag evenmin zag

- Hard Rock café t-shirts echt wel duur zijn

- dit Evert en Joris niet tegenhield.

- Pieter zich soms gedraagt als een klein kind (deel 2)

- er naar aanleiding van de discussie een potreglement werd opgesteld voor toekomstige reizen

Zondag 7 juli (deel 2)

In het vorige deel van dit epos waren onze helden voor een groene muur komen te staan. Zonder machetes leek het onmogelijk om verder te kunnen gaan. De wanhoop stilaan nabij werden ze echter plots gered door een deus ex machina. Uit het schijnbaar ondoordringbare oerwoud daagden ineens drie jonge mountainbikers op.

Tsjechen die zowaar Engels spraken. De jongeman in het voorts vrouwelijke gezelschap toonde ons een alternatieve route. Kilometers om, wat had u gedacht en een serieus stukje klimmen. Vol goeie moed begonnen we de weg omhoog in een angstaanjagende woud. Boven aangekomen en stilaan buiten adem bleek de goede mountainbikeziel ons gevolgd om ons nog extra instructies te geven. Zoals ook in deel 1 gemeld, Tsjechen zijn echt vriendelijk.

Dankzij die extra instructies raakten we dichter en dichter bij onze eindbestemming van die dag. In de verte zagen we Praag al liggen en na enkele kilometers en een laatste pittige helling zagen we Praag ook in de dichtte.

Nu ja, Praag bleek net als Berlijn groter dan gedacht en bij het zoeken van onze jeugdherberg ging kostbare tijd verloren. Ook hier werden de locals ingeschakeld om ons uiteindelijk via een halve autostrade in Hostel Florenc te brengen. 

Gelegen aan een gigantisch busstation, in een groezelige buurt, maar binnenin heel modern ingericht en zeker aan te raden. Er werd gauw ingecheckt en te voet gingen we op zoek naar eten. Het was intussen te laat om uit te gaan (spijtig toch :p ) en dus keerden we terug naar de hostel waar we in de lounge genoten van een blikje Tsjechisch bier. Tegen een uur of 5 kropen we onder de wol.

We onthouden dat:

- het vorige dagrecord van 116 km maar één dag standhield.

- we er die zondag 120 aflegden

- Tsjechen echt geen deftige durums kunnen maken.

- de durums bovendien geserveerd werden in een sauna

Zondag 7 juli 2013 (deel 1 met cliffhanger)

De lieve heer mag dan wel gerust hebben na 6 dagen van inspanning; wij gingen gewoon door. Net bekomen van de 116 km van zaterdag, stond er ook nu weer een serieus stukje fietsen op het programma. 

Na een ontbijtje bij Lidl, maakten we eerst tijd om Theresienstadt te bezoeken. Theresienstadt, in het Tsjechisch Terezin, was tijdens de tweede wereldoorlog een concentratiekamp. Naar de buitenwereld toe moest Terezin doorgaan als een modelkamp, maar helaas waren de werkelijke leefomstandigheden er iets minder rooskleurig dan men op basis van de nazipropaganda kon vermoeden.

Het stadje gaf een eerder verlaten indruk, en op de omwallingen en enkele gedenkplaten na, hebben we er niet veel gezien. We besloten gauw verder te rijden, omdat Praag nog een hele eind was. We moesten de Elbe volgen tot in Melnik, vooraleer we de Moldau mochten volgen. Makkelijker gezegd dan gedaan. Ook hier stond de route (Elbe-radweg) zeer slecht aangegeven en meer dan eens misreden we ons. Deels langs de Elbe en een groter deel langs de baan, kwamen we uiteindelijk toch in Melnik terecht. Hiervoor hadden we wel onder meer een km of twee stapvoets door grind, kasseibrokken en ander gesteente moeten overwinnen.

Het was tijd voor een uitgebreide lunch en in een mooi parkje achter de lokale Tesco, omgeven door enkele tienermoeders, werden een recordaantal koffiekoeken en andere zoetigheden verorberd.

Na de problemen met de route, werd besloten om de geasfalteerde wegen op te zoeken om zo eenvoudig naar Praag te rijden. Vrij druk verkeer, maar we schoten tenminste op. De vreugde bleek van korte duur. De drukke weg werd drukker en mondde zowat uit in een autostrade. We hadden al veel verkeersregels overtreden en Tsjechisch getoeter te verduren gekregen, dus wijselijk besloten we toch maar weer af te wijken van het traject.

Even werd op de landkaart gekeken en er werd besloten dat we naar Kralupy moesten uitwijken. Enig probleem: ook de weg naar Kralupy stond niet echt goed aangeduid. Gelukkig waren er nog de locals die ons supervriendelijk wilden helpen... in het Tsjechisch. Ondanks de val van het ijzeren gordijn spreekt het grootste deel van de Tsjechische bevolking geen woord Duits of Engels, maar met een beetje gebarentaal en een paar te begrijpen Tsjechische woorden raakten we toch in Kralupy. De bijhorende dialoog ging ongeveer zo: 

- Hi, do you speak English? Sprechen sie Deutsch? 

No bjmqksjerkqnmqsdngmic

- Ah nur Tsjechisch. *gebarentaal* Kralupy? 

jqmklsjsdnme serpenta mskzezknmlks *gebarentaal in de gelukkig juiste richting* benzinepumpa kmnsknmknmkqzne imk 

- dekuje (ofte dank u in het Tsjechisch)

brede glimlach

Serpenta betekende volgens ons een bochtenpartij en benzinepumpa was - alweer volgens ons - een gigantisch opslaggebied vol brandstoftanks.

In Kralupy vroegen we alweer de weg en blijkbaar was er een mooi wegje langs de Moldau tot in Praag. De eerste kilometers ging alles goed en na de drukke wegen was het fietsen op een mooi fietspad een heuse verademing. Dat er hier en daar dringend herstellingswerken nodig waren, dekken we met de mantel der liefde toe. Ook toen de weg versmalde tot een aardeweg omgeven door brandnetels en ander onkruid, lieten we ons niet kennen... of toch. Na enkele tientallen meters was er geen doorkomen meer aan.

Wat nu?

We onthouden alvast dat:

- Tsjechen echt vriendelijk zijn

- dit niet geldt eens ze in hun auto plaatsnemen

- ze dan toeteren telkens ze fietsers tegenkomen

- vooral Thomas regelmatig uitgetoeterd werd

- zijn midden op de baan rijden blijkbaar niet geapprecieerd wordt door de locals

Zaterdag 6 juli 2013: De eenzame fietser

Zaterdag kregen we van de commune een begeleider mee voor het eerste stuk. Philip gidste ons perfect uit het stad van Dresden en bracht ons op het prachtige fietstraject langs de Elbe. In het begin vlak als een biljart en snelheden tussen 25 en 30 werden dan ook zonder probleem bereikt. Daarna volgden een paar kleine hellingen, maar in vergelijking met de zware dagen die achter de rug lagen, waren dit slechts puisten in een verder vlak gezichtsveld.

Eens we na een kilometer of 50 de Tsjechische grens bereikt hadden, besloot onze gids rechtsomkeer te maken en alleen richting Dresden terug te fietsen.

In Decin werden voor het eerst Tsjechische kronen afgehaald en viel in de supermarkt direct op dat de prijzen in Tsjechië goed meevallen. Wij konden niet te lang talmen, want we hadden nog een heel stukje fietsen voor de boeg. Moeilijk was het deze keer niet om de weg te volgen, want quasi de hele tijd bleven we langs de oevers van de Elbe rijden.

De goden vonden echter dat het te goed ging, want ergens op een slecht onderhouden stukje weg zadelden (zadel, fiets, moehaha) de goden ons op met een eerste platte band. Nu al zeggen dat het ook de laatste zou zijn, is een spoiler van formaat, dus hou het even stil.

Na 116 km bereikten we ons hotelletje in Litomerice. De receptioniste bleek geen polyglot en enkel in het Tsjechisch kon ze ons te woord staan. Wonder boven wonder, maar het lukte om ons verstaanbaar te maken en in het klooster annex hotel kregen we de mooiste kamers die we tot dan toe gehad hadden.

Te moe om te koken besloten we te eten op het charmante marktpleintje. De keuken stond op sluiten, maar de kok draaide met plezier overuren om ons aangenaam gezelschap van eten te voorzien. Terug in het hotel besloten Thomas en Frederik een stapje in de wereld te zetten en gladgeschoren en voorzien van de nodige vestimentaire upgrades doken ze het nachtleven in. Zonder succes helaas :) 

We onthouden dat:

- het twee dagen oude record weer verbroken werd

- de barman vriendelijk was

- Thomas en Frederik weinig succes hadden in de lokale bars

- Evert, Joris, Thijs, Stan en Pieter hun uitgaanshemdjes helaas thuis vergeten waren

- ze anders zeker zouden meegeweest zijn

- ze zich nu moesten bezighouden met kruiswoordraadsels (true story)

Vrijdag 5 juli 2013: Cottbus-Dresden

Om te ontsnappen aan het claustrofobische en vooral superwarme appartement in Cottbus werd voor het ontbijt gevlucht naar de trappen buiten. Gelukkig dat ze in Duitsland sinds 1945 geen gas-boetes meer geven...

De weg van Cottbus naar Dresden was ook volgens Google maps al een hele opgave, dus besloten we een stukje te cheaten. In plaats van tot Dresden reden we slechts tot Senftenberg, vanwaar we de trein naar Dresden namen. 

Op de trein vernam Frederik dat hij in tegenstellling tot Thomas en Stan geen zorgeloze vakantie tegemoet ging en hoewel hij hoopte op steun vanwege zijn reisgenoten, bleken ze vooral een soort leedvermaak te tonen.

Ook in Dresden werd gecouchsurft en dit in een meer dan speciale omgeving. Commune heeft een vrij negatieve connotatie, maar ergens leek het daar wel op. Gladys leefde er al een jaar of 4 zonder geld of papieren, droeg geel kanten vrouwenondergoed en een vogelveer in zijn haar. Zijn levensmotto was van een poëtische schoonheid: "If you like where you are, it doesn't matter where you're not."

Samen met Mara gaf hij ons een rondleiding langs de minder bekende plekjes in Dresden en na het bijeenrapen van een avondmaal in enkele "nachtwinkels" reden we begeleid door een fietsbelconcert voor een tweede maal deze reis door een Tiergarten-park. Het valt misschien moeilijk in woorden uit te drukken, maar voor mij was het één van de meest beklijvende ervaringen van deze hele reis.

We onthouden dat:

- Stan zijn Belgische identiteit verloochent

- we de Frauenkirche in een volgend bezoek zullen moeten aandoen

Donderdag 4 juli 2013: Sneeuwwitje

's Nachts deelden Thomas, Stan, Frederik en ik de caravan, terwijl de youngsters elkaar gezelschap hielden in een soort bungalow.  Een goeie keuze zo bleek, want woelwater Frederik besloot de halve caravan af te breken in een poging wat slaap te vinden. Bijna sneuvelde Thomas bij deze ongecoördineerde acties, maar gelukkig bleef het bij blikschade.

Niet geheel uitgeslapen vertrokken we naar Cottbus. Ook dit was op papier een kort ritje en eigenlijk viel het - zeker na de ontberingen van de dag voordien - ook echt goed mee. We hadden een andere tactiek gekozen en in plaats van bestaande fietsroutes te volgen, besloten we van dorp naar dorp te rijden over geasfalteerde wegen.

Onderweg naar Cottbus langs mooie, maar rustige autowegen, kruisten we onder meer een hert. Nu ja, net als de vechtende vosjes bleek de aanblik slechts enkelen gegeven. Net als de diertjes was ook Joris vrij schuw, en hij probeerde dan ook tevergeefs weg te vluchten van de fotograaf.

Thomas kon het intussen niet meer houden en wilde koste wat kost zijn punten weten. Toen hij de zomer herexamenvrij kon voortzetten volgde een niet te imiteren vreugdedansje. Proficiat!

Na een tochtje op de met zandzakjes versterkte dijk van Cottbus, kwamen we aan in het historische centrum. Hier werden we in een studentenhome opgevangen door Benita, die ons liet couchsurfen in haar appartement en in dat van één van haar Indische vrienden. Samen met sneeuwwitje trokken we als 7 dwergen naar de lokale supermarkt waar we toch weer kozen voor pasta.

Ondanks een beperkt aantal kommetjes en vuurtjes lukte het toch behoorlijk om een lekkere maaltijd klaar te maken. Er volgde zelfs een dessertje. Hierna werd het zware uitgaansleven van Cottbus verkend.

Al snel hadden we echter door dat zelfs Lokeren veel bruisender is dan deze universiteitsstad. Toch merkten we enkele frappante gelijkenissen op. De dancing heette la Casa en lag naast een Chinees restaurant; in de poolbar stond de muziek vrij luid en waren we quasi de enige klanten. Het voelde echt aan als thuiskomen.

We onthouden dat:

- Thomas niet op alle vakken geslaagd was

- deliberatie met geld blijkbaar te koop is

- de Indische keuken een penetrante geur verspreidde

- dit hoogstwaarschijnlijk niet aan de Indiërs zelf lag

- het in het appartement echt pokkewarm was

Woensdag 3 juli 2013: Odyssee

Na afscheid genomen te hebben van de joviale Nieuw-Zeelander en helaas ook van Ygritte, vertrokken we woensdag voor een kort tochtje richting onze camping in Kehrigk. Kort, want volgens google maps, zou het ons slechts een kilometer of 65 kosten, gesteld dat we telkens juist reden. Helaas bleek dat geen sinecure.

Het vertrek was nog idyllisch en langs de oevers van de Spree konden we een hele eind mooi fietsen. Iets te ver zowaar, want voor we het wisten kwamen we in verstedelijkt gebied en bleken we reeds een serieus stukje afgeweken te zijn van de normale route. Met de nodige moeite vonden we onder een loden zon uiteindelijk toch weer de normale route. Ook hier blonk de route echter uit in een totale afwezigheid van
signalisatie. 

Resultaat: na het kopen van het nodige proviand was ons inwendig kompas zo dolgedraaid dat het ons volledig de verkeerde kant opstuurde. Gelukkig hadden we dit door... helaas pas na een km of tien. Dankzij een local raakten we uiteindelijk toch weer ongeveer in de juiste richting en dankzij een shortcut aangeduid door de gps hoopten we weer op het normale pad terecht te komen.

Nu ja, de stenen waaruit dit pad bestond waren door een blinde god vanuit de hemel op aarde gesmeten en lagen schots en scheef. Eens we ons een weg door deze hel gebaand hadden, kwamen we terecht op een stuk sahara. Mul zand, waar we echt niet door konden en bovendien vergeven van de muggen. Resultaat: omkeren, voor zowat de tiende keer die dag. Uiteindelijk kwamen we aan in Märkisch Buchholz, waar we gelukkig konden rekenen op de lokale bevolking. 

Massaal kwamen ze naar ons toe om ons toch weer de juiste weg op te helpen. Ze zien er waarschijnlijk niet elke dag 7 uitgeputte Belgen op een fiets. De camping bleek nog steeds een km of 15-20 ver te liggen, maar hoera, volgens de locals was dit allemaal geasfalteerd. Evert lag intussen languit uitgestrekt op het asfalt en hing nadien volledig tussen zijn kader. 

Maar, het moet gezegd, daar waar er gisteren nog spanning in de groep was, was iedereen er nu op gebrand om samen de eindmeet te halen.  Deze bleek na 115 km te liggen.  De koks sloegen aan het werk en maakten een heerlijke kip-curry-rijst-schotel klaar zodat de uitputting snel vergeten was.

We onthouden dat:

- Google maps liegt

- Pieter niet zo goed kan kaartlezen als hij dacht

- de echte hel van het noorden niet tussen Parijs en Roubaix, maar wel tussen Berlijn en Kehrigk ligt.

- de goden ons naast de gruwelijke wegen toch spaarden van enig technisch ongemak
- ruitjes op de kaart blijkbaar wijzen op zeer moeilijk begaanbare wegen 
- Thomas een doopslet is
- de douches warm maar extreem kort waren